فرق بخیه جذبی و غیر جذبی

بخیه های جراحی نقش مهمی در بستن و دوخت زخم ها دارند و گزینه های قابل جذب و غیر قابل جذب در دسترس هستند. بخیه های قابل جذب مزیت عدم نیاز به برداشتن، صرفه جویی در زمان برای پزشکان و کاهش اضطراب بیمار پس از عمل را دارند. از سوی دیگر، بخیه های غیر قابل جذب باید پس از بهبود زخم برداشته شوند، اما خطر کمتری برای ایجاد التهاب یا شکستگی زودرس دارند.

بخیه ها برای بیش از 4000 سال یک وسیله پزشکی محبوب بوده اند و با پیشرفت های پزشکی مدرن، انواع مختلفی از بخیه های جراحی ساخته شده است. اینها شامل گزینه های طبیعی، مصنوعی، قابل جذب، غیرقابل جذب، آنتی باکتریال، چند رشته ای یا تک رشته هستند.

بستن مناسب زخم برای اکثر جراحان از اهمیت بالایی برخوردار است، به طوری که سالانه هزاران عمل جراحی با استفاده از بخیه های قابل جذب و غیر قابل جذب انجام می شود. استفاده از بخیه ها، منگنه ها و نوارهای جراحی می تواند منجر به صرفه جویی قابل توجهی در هزینه و کاهش زمان بهبودی بیمار شود و آنها را به گزینه ای رایج برای بسته شدن زخم و تسریع بهبود تبدیل کند. چه از بخیه های قابل جذب یا غیر قابل جذب استفاده کنید، بستن مناسب زخم کلید تضمین موفقیت آمیز نتیجه جراحی است.

بخیه جذبی چیست؟

بخیه قابل جذب نوعی بخیه جراحی است که از موادی ساخته می‌شود که می‌توانند به طور ایمن در طول فرآیند بهبود جذب بدن شوند. این بخیه ها نیازی به برداشتن ندارند و می توان از آنها برای بستن برش های جراحی در داخل بدن و همچنین زخم های خارجی استفاده کرد، البته همه زخم های خارجی برای بخیه های قابل جذب مناسب نیستند.

بخیه های قابل جذب از موادی ساخته می شوند که می توانند توسط بدن تجزیه شوند و اکثر آنها پس از یک یا دو هفته شروع به شکستن می کنند، اگرچه ممکن است برخی از آنها چندین ماه طول بکشد تا کاملا ناپدید شوند. آنها معمولاً از موادی مانند کتگوت، پلی گلاکتین یا پلی لاکتیک اسید ساخته می شوند. نوع ماده مورد استفاده به نیازهای خاص بیمار و نوع زخم تحت درمان بستگی دارد.

بخیه های قابل جذب به دلیل حداقل واکنش پذیری و استحکام کششی بالا، اغلب توسط جراحان برای بهبود نتایج زیبایی و کاهش هزینه ها ترجیح داده می شوند. با این حال، توجه به این نکته ضروری است که همه زخم ها برای بخیه های قابل جذب مناسب نیستند و تصمیم به استفاده از آنها باید به صورت موردی توسط یک متخصص پزشکی گرفته شود.

»» بیشتر بخوانید : نخ بخیه ویکریل

بخیه غیر جذبی چیست؟

بخیه غیر قابل جذب نوعی بخیه جراحی است که توسط بدن تجزیه نمی شود و باید پس از بهبود زخم برداشته شود. این بخیه ها معمولاً در مناطقی از بدن که به راحتی قابل دسترسی و برداشتن هستند، مانند سطح پوست یا دهان استفاده می شود.

بخیه های غیرقابل جذب برای بسته شدن زخم در مواقعی که به استحکام بخیه درازمدت نیاز است، مانند برخی روش های ارتوپدی یا بافت هایی که تحت کشش زیاد هستند یا انتظار می رود به کندی بهبود یابند، ایده آل هستند. آنها از موادی مانند نایلون، ابریشم یا پلی استر ساخته شده اند که می توانند مقدار قابل توجهی استحکام کششی را برای بیش از 60 روز پس از کاشت حفظ کنند.

مدت زمان ترمیم بخیه غیر قابل جذب بستگی به نوع بخیه استفاده شده و استحکام مورد نیاز بافت آسیب دیده دارد. این بخیه ها بر اساس نیازهای خاص بیمار پس از بهبود زخم توسط پزشک یا کادر درمان انتخاب و برداشته می شوند. توجه به این نکته حائز اهمیت است که در حالی که بخیه های غیر قابل جذب می توانند بسته شدن قوی و طولانی مدت را ایجاد کنند، همچنین ممکن است باعث پاسخ التهابی یا شکستگی زودرس شوند. تصمیم به استفاده از بخیه های غیرقابل جذب باید توسط یک متخصص پزشکی بر اساس نیازها و شرایط فردی بیمار گرفته شود.

  »» بیشتر بخوانید : نخ بخیه سیلک

مدت ترمیم بخیه جذبی

زمان بهبودی بخیه های قابل جذب بسته به نوع بخیه مورد استفاده و روند بهبودی فرد می تواند بسیار متفاوت باشد. این بخیه‌ها می‌توانند با سرعت‌های متفاوتی توسط بدن جذب شوند، برخی از انواع آن در عرض 10 روز تجزیه می‌شوند و برخی دیگر تا شش ماه طول می‌کشد تا کاملا حل شوند.

در حالی که بخیه‌های غیرقابل جذب معمولاً برای برش‌های سطحی به دلیل استحکام و توانایی آن‌ها برای دست نخورده ماندن تا زمان کامل شدن فرآیند بهبود ترجیح داده می‌شوند، بخیه‌های قابل جذب ممکن است گزینه بهتری برای زخم‌های بسیار عمیق باشند. در چنین مواردی، جراح ممکن است از بخیه های قابل جذب برای بستن قسمت های عمیق تر برش استفاده کند، در حالی که از بخیه های غیر قابل جذب روی سطح پوست استفاده می کند.

توجه به این نکته ضروری است که زمان بهبودی برای هر نوع بخیه به عوامل مختلفی از جمله اندازه و محل زخم، سلامت کلی و روند بهبودی فرد و هر دستورالعمل مراقبتی پس از عمل توسط جراح بستگی دارد. . بیماران باید همیشه توصیه‌های جراح خود را برای مراقبت از زخم و قرار ملاقات‌های بعدی برای اطمینان از بهبودی مناسب و به حداقل رساندن خطر عوارض دنبال کنند.

مراقبت از بخیه جذبی

مراقبت مناسب از بخیه های قابل جذب برای اطمینان از روند بهبود سریع و موفقیت آمیز مهم است. تکنیک های زیر برای مراقبت از این نوع بخیه ها توصیه می شود:

1. از مرکز به بیرون تمیز کنید: هنگام تمیز کردن زخم، بهتر است از کثیف ترین قسمت شروع کنید و به سمت بیرون بروید. برای بخیه های قابل جذب، این به معنای تمیز کردن از مرکز برش به سمت بیرون است.

2. دلمه ها را به حال خود رها کنید: دلمه بخشی طبیعی از روند بهبودی است و نباید برداشته شود. از برداشتن یا خراشیدن پوسته هایی که روی بخیه ها ایجاد می شود خودداری کنید.

3. از مصرف کرم ها و پمادها پرهیز کنید: به جز در مواردی که پزشک دستور داده است، از کرم ها یا لوسیون ها روی زخم استفاده نکنید زیرا می توانند در روند بهبودی اختلال ایجاد کنند.

4. از حمام کردن خودداری کنید: در حالی که دوش گرفتن معمولاً 24 ساعت پس از بخیه مجاز است، تا زمان بسته شدن کامل برش باید از استحمام و شنا خودداری شود. هنگام دوش گرفتن، زخم را به آرامی با آب و صابون ملایم بشویید و مراقب باشید که بخیه ها را نمالید.

پیروی از دستورالعمل‌های مراقبتی خاص که توسط پزشک یا جراح ارائه می‌شود بسیار مهم است، زیرا روند بهبود ممکن است بسته به نوع زخم و سلامت کلی فرد متفاوت باشد. اگر علائم عفونت مانند قرمزی، تورم یا تب را تجربه کردید، فورا به پزشک مراجعه کنید.

علت نیفتادن بخیه جذبی

بخیه های قابل جذب به گونه ای طراحی شده اند که در طول زمان توسط بدن شکسته می شوند و نیازی به برداشتن آن ها نیست. این بخیه‌ها معمولاً در عرض یک تا دو هفته حل می‌شوند، اما ممکن است جذب کامل برخی از آنها بیشتر طول بکشد. مدت زمان جذب به نوع بخیه مورد استفاده و روند بهبودی فرد بستگی دارد. مهم است که با پزشک خود مشورت کنید تا مشخص شود چه مدت طول می کشد تا بخیه های خاص شما حل شود.

اگر بخیه های قابل جذب شما پس از بازه زمانی مورد انتظار همچنان سر جای خود هستند، مهم است که با پزشک خود تماس بگیرید. تلاش برای برداشتن بخیه‌ها، حتی اگر بخیه‌ها در حال شل شدن هستند، می‌تواند خطر عفونت را افزایش داده و در روند بهبودی اختلال ایجاد کند. پیروی از دستورالعمل های پزشک برای مراقبت از زخم و نظارت دقیق بر پیشرفت بهبودی برای اطمینان از بهبودی مناسب و به حداقل رساندن خطر عوارض بسیار مهم است.

بیرون زدن نخ بخیه جذبی

کشیدن بخیه های قابل جذب به تنهایی، حتی اگر بیرون زده یا قابل مشاهده باشند، توصیه نمی شود. تلاش برای برداشتن بخیه‌ها می‌تواند باعث آسیب بیشتر بافتی، افزایش خطر عفونت و اختلال در روند بهبودی شود.

اگر متوجه بخیه های قابل جذب بیرون زده شدید، ارزیابی آنها توسط پزشک ضروری است. علت مشکل را می توان مشخص کرد و پزشک می تواند بهترین راه را برای درمان توصیه کند. بسته به موقعیت، بخیه ها ممکن است نیاز به برداشتن، سفت کردن مجدد یا رها کردن برای جذب طبیعی داشته باشند.

پیروی از دستورالعمل های ارائه شده توسط پزشک برای مراقبت مناسب از زخم و برداشتن بخیه ضروری است. اگر علائم عفونت مانند قرمزی، تورم یا ترشح را تجربه کردید، فورا به پزشک مراجعه کنید. مراقبت و نظارت مناسب از زخم می تواند به اطمینان از بهبودی مناسب و به حداقل رساندن خطر عوارض کمک کند.

فرق بخیه جذبی و غیر جذبی

 بخیه های قابل جذب و غیر قابل جذب دو نوع بخیه جراحی هستند. بخیه های قابل جذب از موادی ساخته می شوند که بدن می تواند به مرور زمان آنها را تجزیه و جذب کند و نیازی به برداشتن آنها نباشد. این بخیه ها معمولا برای زخم های داخلی و عمیق استفاده می شوند.

از طرفی بخیه های غیر قابل جذب از موادی ساخته می شوند که تجزیه نمی شوند و جذب بدن نمی شوند. این بخیه ها استحکام و پشتیبانی بیشتری را فراهم می کنند و معمولاً برای زخم های سطحی یا در مناطقی که به استحکام طولانی مدت بخیه نیاز است استفاده می شود. بخیه های غیر قابل جذب پس از بهبود زخم باید توسط پزشک متخصص برداشته شوند.

انتخاب بین بخیه های قابل جذب و غیر قابل جذب به عوامل مختلفی از جمله محل و نوع زخم و همچنین نیازهای فردی بیمار بستگی دارد. این تصمیم معمولاً توسط یک متخصص پزشکی بر اساس وضعیت خاص گرفته می شود.

پیروی از دستورالعمل های مناسب مراقبت از زخم برای هر دو نوع بخیه برای اطمینان از بهبودی مناسب و به حداقل رساندن خطر عوارض مهم است. صرف نظر از نوع بخیه مورد استفاده، بیماران در صورت مشاهده علائم عفونت یا سایر عوارض باید به پزشک مراجعه کنند.

سوپاکالا ارائه دهنده وسایل پزشکی